بــــاز همراه شما مدرســـــــه اي مي سازيم .

و مگر اين شعر از اشعار عباس يميني شريف و پروين دولتي آبادي و … چيزي كم دارد ؟

كودكان ناشنوا از ما پذيرايي مي كنند . درست است كه نمي توانند حرف بزنند اما نگاهشان مانند نگاه فرشته اي است كه به آب خيره شده است . لبريز از شكوفه... دختركي ناشنوا سيني چاي را مقابلم مي گيرد :

اي زندگي دست از سرم بردار و برگرد من را همين جا ترك كن ، تبدار و پُر درد …

آقاي بذري به سخنانش ادامه مي دهد . او از آقاي مهندس شافعي تشكر مي كند و به اشتباه ايشان را رئيس سازمان صنايع دستي استان خطاب مي كند ولي چه فرقي مي كند وقتي او با ديدن تيزر تبليغاتي اشك در چشمانش حلقه زده … وقتي معلولين با حركات دست به او مي فهمانند كه : از ما بپذير اين سپاس بي صدا را . وقتي كه كودكان استثنايي چشم دوخته اند به پنجره كه او از راه برسد و جواب سلام آنها و عاشقانه خنديدنشان را بدهد : اتاق عاشقم اما بدون تو قفسيست كه ميله ميله مرا بستـه با پريدن تو ديگر خطاب درست و غلط چه فرقي مي كند ؟

     

آقاي شعباني فرماندار تربت جام كه طبق معمول همه فرمانداران دلشوره هاي خاص خودش را دارد : هزينه هاي نپرداخته ـ اعتباراتي كه كفاف هزينه ها را نمي دهد و سپس آقاي حسيني مديريت آموزش و پرورش استثنايي خراسان كه با اشاره به اقدام خانم دكتر رحماني كه ساخت اين هنرستان را به ياد مرحوم بانو قمر رحماني تقبل كرده بيشتر از جامعه ياوري گفت . او گفت : كه نگاه جدي تري بايد به آموزش و پرورش استثنايي داشت .

 

و بالآخره آقاي غلامحسين شافعي كه با اين بيت از كاشاني شروع كرد :      عشــق يعني نـان ده و از دين مپرس در مقـــــــام بخشش از آيين مپرس